بنام خدا

مدتی است رسانه ها وبرخی مسوولان بحث از آشتی ملی کرده اند و برخی موافق آن وبعضی مخالف آن هستند  وگروهی هم آشتی ملی را در رفع حصر ویارفع محدودیت ازآقای خاتمی میدانند.بنظر بنده این همه سروصدا در باره آشتی توخالی است چرا که رهبران سیاسی ومسوولان هرچند بار دریک مراسم فوتی همدیگررا دیدار نموده ودرآغوش میگیرند پس آشتی که هست اینهمه سروصدا برای چیست؟ مساله رفع حصر ومحدودیت هم چندان مهم نیست چرا که شاید همین الان هم مشکلی درکار نباشد

بنظر بنده آشتی ملی آشتی با مردم واکثریت آنان است که حقوقشان در سال 68 تضییع شد. پس ار رحلت امام تنها مشکلی که بود مساله شرط مرجعیت برای رهبری بود که مشکل آفرین بود ومیتوانستند با همین اصلاح مختصر مساله را فیصله دهند اما بدان بسنده نکردند وبا تضییع وتحدید حقوق ملت در ده مورد وگسترش صلاحیت ها ومسوولیتهای رهبری عملا مسیر نظام را بسوی اقتدارگرائی پیش بردند وحقوق مردم تضییع شد که بارها در دولتهای پیشین تلاش شد که با منشور حقوق شهروندی بنوعی جبران شود اما نمیشود وقرار بود که هرده سال یکبار قانون اساسی اصلاح گردد که سه دهه است که نشده است . در واقع با مردم ما در سال 68قهر بعمل آمد که برخی ازاعتراضات 20 سال بعد ناشی از همان تضییع حقوق بود .اگر بدنبال آشتی ملی هستیم در اولین فرصت با برگشت به قانون اساسی مصوب دوران امام اثبات کنیم که با مردم خود آشتی هستیم والا با حلوا حلوا گفتن دهان شیرین نمیشود.