بنام خدا

قضا فرمان الهی است که باید چنین باشد ودرمورد آفرینش انسان مختار بودن اوست یعنی صاحب اختیاراست.

قدر اندازه وظرفیت انسان است

بنابراین انسان درچارچوب ظرفیت خود صاحب اختیار است

قضا همان فرمان الهی بر آفرینش روح که آزاد است وقدر فرمان الهی بر آفرینش جسم که محدود است وروح آدمی در قالب جسم میتواند بسوی اصل خود بازگردد ویا همچنان در کالبد خود در تنگنا بماند.

بعبارت دیگراین دو درطول هم قرار دارند یعنی هرکاری را بنده انجام میدهد بخدا نیز میتوان نسبت داد

پس همه خوبی ها بخداهم برمیگردد اما بدیها چون چیزی نیستند قابل انتساب نیز نیستند